Eintrag · Mittellateinisches Wb.
declarativus
declarativus, -a, -um. 1 adi.: a significativus, explicativus, manifestans — ‘bezeichnend’, erklärend, deutend, offenbarend: α philos. et theol.: MLWAlbert. M. bon. 28 p. 15,65 nihil enim est -umdeclarativum esse nisi signum. MLWsent. 4,17,36 p. 710a,33 qui (actus) est -usdeclarativus peccati. MLWal. MLWsumm. theol. I 1,5,4 p. 21,72 licet ... alienus sermo sit, nobis tamen est expositivus et -usdeclarativus. β rhet.: MLWConr. Mur. summ. p. 162,23 sunt verba ... -adeclarativa. γ medic.: MLWTract. de aegr. cur. p. 161,19 particularia concurrentia caliditatis vel frigiditatis sunt -adeclarativa. MLWMaurus progn. 10 p. 28b,18 sputum est -umdeclarativum animatorum membrorum spiritualium (28 p. 41a, 42). MLWurin. II p. 5,41 licet urina vitii vel vigoris omnium membrorum corporis ... sit -adeclarativa MLWeqs. b limpidum, perlucidum reddens — hell, klar machend: MLWPs. Calid. verb. 2 currit ut oleum, quod est tinctura ... colorativa, -adeclarativa. 2 subst. neutr. i. q. praedicatum — Satzaussage, Prädikat (cf. C. Prantl, Geschichte der Logik im Abendlande. I. 1855. p. 581. 676): MLWEpist. var. I 36 p. 554,9 item ‘tenebrae’ subiectum est, ‘erant’ -umdeclarativum (spectat ad Vulg. gen. 1,2). Gansweidt