Hauptquelle · Westfälisches Wb.
Dāgestīd f.
Dāges-tīd f. [verbr.] Tageszeit. — Ra.: Heu sägt keune Dagestuit er grüßt nicht ( Kr. Detmold Det Kr. Detmold@Istrup Is || mehrf.). He bütt kine Koh Dagstiet dass. (Münsterl WAGENF 115). Se säggt sik kinn Daagestied mähr sie sind sich böse (WMWB || mehrf.).