Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
cursor m.
cursor , -oris m. I de anim. i. qui (celeriter) currit, δρομεύς, ταχυδρόμος — (Schnell-)Laüfer : A de hominibus: 1 in univ.: Albert. M. praedicam. 5,10 p. 263 a ,25 dicitur -r cursor ..., non quidem dictus ab actu vel officio currendi ..., sed ab ipsa qualitate, quae est naturalis potentia hoc faciendi eqs. Iob 9,25 -r cursor ... in cursu figens pedem cursum quietibus intercipit eo, quod eqs. spectat ad fugam: Ioh. Diac. cen. 2,215 in pastore currit Abel, in -e cursore fit Iacob ( cf. Vulg. gen. 27,43). pro cognomento (in fabula): Ysengrimus 4,745 magna salus ovium, Larveldus C-r Cursor . 2 sp…