Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
curialiter adv.
adv. curialiter . 1 proprie: a more aulico, curialium proprio — nach Art des Hofes, der Hofleute : Chron. Pol. 3,22 acies ... curialis -r curialiter armata circa Bolezlavum astitit. Gerhoh. aedif. 71 p. 177,12 nec vivent episcopi seorsum a clericis suis, quoniam ... meliores de claustris ad se collectos regulariter, non -r curialiter tractabunt. Simon. Sith. gest. 3,1 qui (sc. abbas) -r curialiter educatus et curialibus moribus instructus patrui ac patris officio ... perfungitur. Chart. Lamb. Leod. 655 p. 228,20 huic littere appensum erat sigillum oblongum satis -r curialiter magnum. b per iud…