Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
curatus m.
1. * curatus (-acius) , -i m. ( cf. francog. curé, ital. curato) 1 latius i. q. clericus cui cura animarum commissa est — mit der Seelsorge betrauter Geistlicher, Seelsorger (plerumque i. q. paroeciensis presbyter, plebanus — Pfarrgeistlicher, Pfarrer) : Chart. Traiect. 518 (a. 1188) monstra〈runt〉 paroeciani, quod ... celebrationi divinorum et reliquis officiis, que -us curatus 〈ad〉 ministrat , nullatenus possent interesse. Chart. Ital. Ficker 187 p. 229,30 in presencia ... Marsilioli presbyteri -cii curacii . Chart. Helv. arb. 97 p. 156,17 dominum Cononem, -um curatum de Viveis, canonicum ...…