Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
coronator m.
coronator , -oris m. 1 gener. i. qui coronat — einer der die Krönung vollzieht : a proprie de papa: Bernold. Const. chron. a. 1084 p. 440,16 huiusmodi -r coronator (sc. haeresiarcha Ravennas) ... damnationem ... suo coronato imposuit. Sicard. chron. a. 1209 coronatus contra patrem, -em coronatorem suum, et contra matrem ecclesiam ... sese confestim armavit ( inde Salimb. chron. p. 26,30. Albert. Mil. temp. 207). b in imag. de Deo: Godesc. Saxo fragm. p. 41,16 profiteor, quod Deus noster ... nullius ... reproborum ... esse voluit ... -r coronator . theol. 1 p. 84,2 trinus et unus perfectus ens …