Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
cordatus
cordatus , -a, -um . 1 prudens, sapiens — klug, verständig (usu subst. l. 12) : Godesc. Saxo gramm. 1 p. 387,21 perfacile -us cordatus quisque potest videre, quod eqs. p. 388,3. Wenr. epist. 2 p. 287,17 videant ... prudentes, videant -i cordati (concordantes var. l. ), si eqs. Rup. Tuit. Ioh. 10,2488 -is cordatis auditoribus non dubium fore putavit evangelista, quam ob causam Deus hoc fecerit. trin. 26,30 l. 1422 -um cordatum hominem virtute discretionis utentem utiliter erudiunt prophetae et apostoli. Petr. Cas. chron. 4, 116 viri -i cordati et sensu vigentes, advertite. al. 2 animosus, forti…