Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
conversus m.
conversus , -i m. 1 latius i. q. paenitens, contritus — der Reuige : Arbeo Corb. 8 ad ignoscendum -is conversis non piger. Hraban . hom. II 52 p. 246 B qui propter inobedientiam perversorum descendit, propter obedientiam ... -orum conversorum ascendit. Thietm. chron. 2,23 p. 66,17 -is conversis quibusque paratus ad omnia Deus. Bernold. Const. libell. IV 4 cum -os conversos non reordinarent sancti patres. al. 2 strictius de vitam monasticam profitentibus vel sine regulari professione cum monachis cohabitantibus ( ‘ Konverse ’ [t. t. eccl.], de re v. LexMA. V. p. 1423sq.): a monachus — Mönch (de…