Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
contiono
contiono (-nci-) , -atum, -are. script. : can-: p. 1746,5. -nsi-: p. 1746,31. confunditur c. concinnare: l. 62. p. 1746,13. I praevalente respectu orationis: A intrans. (seq. oratio recta: p. 1746,5) i. q. orationem habere, loqui — eine Rede, Ansprache halten, reden, sprechen : 1 publ.: a in univ.: Thegan. Ludow. 44 p. 599,36 ille, qui Herodem iuniorem conc-antem concionantem (concinantem 1 ) percussit. Richer. Rem. hist. 3, 30 p. 38,4 metropolitanus coram sic conc-tus concionatus ait: ‘ eqs. ’. Cod. Udalr. 168 p. 297,10 velut rex conc-turus concionaturus ad populum. Herbord . Ott. 3,17 p. 179…