Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
contionator m.
contionator (-nci-) , -oris m. (?f.: p. 1746, 7) script. : cun-: Gloss. III 299,10 St.-S. ecclesiastes cunc-r. -cin-: p. 1745,22. -tur ( per confusionem c. contionari): Gloss. I 64,26 St.-S. -tur kamahhari ( cf. J. Splett, Abrogansstudien. 1976. p. 123). I orator — Redner, Sprecher : A publ. et iur.: 1 in univ.: Aldh. virg. I 27 p. 264,1 consuetudo peritorum ... -um contionatorum . Vita Leb. 6 p. 794,19 conc-r concionator quidam Buto nomine conscendens truncum arboris sic clamabat omnibus: ‘ eqs. ’ Salimb . chron. p. 75,21 Girardus Maletta parve litterature fuit, magnus conc-r concionator , op…