contermino

contermino, -avi, -atum, -areconterminare. 1 de loco: a limitare, terminare — ab-, begrenzen: MLWChart. Neocell. Brixin. 96 p. 140,19 (a. 1271) mensurato ... utroque agro (sc. commutandorum) equali mensura -toconterminato. expressius MLWi. q. finem constituere — die Grenze bilden: Chart. Mekl. 861 p. 149,16 (a. 1260) ad pontem ..., ubi de Stowenhachen ... -areconterminare termini dinoscuntur. b assignare (finibus quibusdam) — (einem Gebiet) einverleiben, zuweisen: MLWEkkeh. Uraug. Burch. 2,3 pontifex ... episcopo ... contiguas ecclesias in ... eius parrochiam -vitconterminavit. MLWChart. Austr. sup. II 285 p. 417,25 capellam ... terminis ... ecclesie ..., cum ... in territorio eius esset sita, -vimusconterminavimus. 2 de hominibus: a proximum reddere, recommendare — nahebringen: MLWGundech. lib. pont. p. 243,23 nos Waltburga Deo -etconterminet ... virgo. b finire — umbringen: Geneal. Flandr. V 13 complices ... in precipitium missi -ticonterminati sunt. Antony