Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
contempero
contempero , -avi, -atum , -are contemperare . 1 proprie i. q. temperare, (convenienter) commiscere — in die richtige Mischung bringen , (gehörig) mischen : a strictius: α gener.: Notker. Balb. gest. 1,18 p. 24,13 potuum ... genera ... pigmentis aut medicaminibus -ta contemperata . Matth. Platear. gloss. p. 382 A vinum lymphatum, bene -tum contemperatum . Albert. M. animal. 16, 113 quae (opera figulorum) -antur contemperantur et mollificantur humido. β natur. de complexione: Albert. M. caus. univ. 2,1,9 p. 72,18 in corpore bene complexionato et -to contemperato . ibid. al. b latius: α aeque co…