consummatus

2. consummatus, -a, -um. 1 (absolute) perfectus — (in höchstem Maße) vollendet, vollkommen (usu philos. et theol.): MLWHugo Honaug. hom. 2,78,5 ‘in unaquaque’ (persona) ‘permanens una’ divinitas, MLWi. e. -aconsummata et plena. MLWAlbert. M. sent. 4,26,15 p. 125^b,6 infantem dicimus perfectum hominem, non tamen -umconsummatum. MLWeccl. hier. 7,19 p. 797^a,7 futuram fore ipsius (hominis) resurrectionem ‘-issimamconsummatissimam’ (MLWPG 3,565^B τελειωτάτην) propter perfectionem gloriae super perfectionem naturae. MLWsumm. theol. II 14,90 praef. p. 172^a,19 si -asconsummatas habuit homo virtutes secundum ultimam perfectionem uniuscuiusque virtutis. MLWal. v. et MLWl. 56. usu MLWsubst.: MLWOliv. epist. 5 p. 302,6 recte appellatus es Kemel, quod interpretatur -usconsummatus, quod in politicis virtutibus reges et principes antecedis. MLWAlbert. M. sent. 4,26,15 p. 125^b,3 -umconsummatum dicit ultimum posse consequens ipsum perfectum. MLWcael. 2,4,1 p. 180,20 in fine est consummatio, et -umconsummatum est nobilius non-consummato. 2 maturus — reif: MLWArbeo Emm. 7 ut in augmentum frumentum iam doctrine -umconsummatum conderet horreis.