Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
consummatus
2. consummatus , -a, -um . 1 (absolute) perfectus — (in höchstem Maße) vollendet, vollkommen (usu philos. et theol . ) : Hugo Honaug. hom. 2,78,5 ‘in unaquaque’ (persona) ‘permanens una’ divinitas, i. e. -a consummata et plena. Albert. M. sent. 4,26,15 p. 125 b ,6 infantem dicimus perfectum hominem, non tamen -um consummatum . eccl. hier. 7,19 p. 797 a ,7 futuram fore ipsius (hominis) resurrectionem ‘ -issimam consummatissimam ’ ( PG 3,565 B τελειωτάτην ) propter perfectionem gloriae super perfectionem naturae. summ. theol. II 14,90 praef. p. 172 a ,19 si -as consummatas habuit homo virtutes s…