Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
consummator m.
consummator (-uma-) , -oris m. qui consummat, perfector — einer der zur Vollendung führt, Vollender : 1 in univ.: Mirac. Liutw. 23 ( MGScript. XV p. 1267,43; s. XI. 2 ) dirutorum ... fuit efficax reparator et imperfectarum rerum studiosus -r consummator Nizo. Rahew. gest. 4,14 p. 248,29 Otto Frisingensis aecclesiae ... presul, huius istius operis auctor et ... futurus -r consummator ( -umator consumator A ), nisi eqs. per pravam interpr. : Albert . M. eccl. hier. 7,16 p. 792 b ,10 ‘adducente summo sacerdote amicos Dei’ ..., sicut qui est ‘manifestator’ divinorum iudiciorum et ‘ -r consummator …