Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
consubstantialis
consubstantialis (-ci-) , -e . script. -supst-: l. 19. I ὁμοούσιος , unius substantiae exsistens, coessentialis — wesenseins, wesensgleich ( cf. Pontif. Rom.-Germ. 111,1 -e consubstantiale , hoc est unius substantiae): A theol.: 1 strictius de Deo ( cf. LThK. 2 V. 1960. p. 467): a spectat ad trinitatem eiusque personas: Liber diurn. 84 p. 99,12 qui (filius Dei) cum sit -is consubstantialis patri atque coaeternus ( Liutpr. antap. 2,46 Iesus Christus, c. et -is consubstantialis [ -sup- consupstantialis var. l. ] patri sanctoque spiritui. Albert . M. Matth. 4,4 p. 88,68. al. v. et p. 747,28 ). Ge…