Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
consterno
1. consterno , -avi, -atum , -are consternare . 1 usu originario i. q. perturbare — verwirren, bestürzt machen : Hrotsv. Abr. 3,8 fueram -tus consternatus mente ex ostensae visionis terrore ( Gerh. August. Udalr. 1,27 l. 45. cf. Helm. chron. 25 p. 51,11 -tus consternatus animo. al. ). Hist. de exp. Frid. imp. p. 61,16 turbabatur rex ... et -batur consternabatur super ... regni Grecię vastatione. usu subst. : Lamb. Hersf. annal. a. 1065 p. 96,32 ut uno ictu -tum consternatum ad pavimentum usque precipitem daret episcopus. 2 per confusionem c. consternere: a prosternere — niederwerfen : Rein. Le…