Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
consolatio f.
1. consolatio (-cio) , -onis f. (de re cf. P. von Moos, Consolatio . Darstellungsbd. 1971. p. 57-86). I strictius i. q. actio consolandi, solacium, confirmatio animi, affatus — Tröstung, Trost, Ermutigung, Zuspruch ( cf. Gloss. I 733,56 St.-S. -em consolationem trost): A proprie: 1 in univ.: Ionas Bob. Columb. 2,20 interposito ... temporum spatio rursus -is consolationis solamina prodiere. Trad. Frising. 11 p. 38,14 ut Iosephum episcopum ad -em consolationem animae meę ... vocassem. Conc. Karol. 39 A ,142 ut eis (infirmis) ... subveniant fratres et assiduis visitationibus et scripturarum sanct…