Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
consolamen n.
* consolamen , -inis n. 1 strictius i. q. solacium, confirmatio (animi) — Trost, Ermutigung : a proprie: Trad. Frising. 1035 p. 779,28 (a. 902) hoc ... -e consolamine conpunctus ... Vuillibertus. b meton. de consolatoribus: Carm. Cantabr. 41,18 -n consolamen viduarum, virginum constantia. Widr. Gerh. 1,22 p. 504,6 mestorum -n consolamen , pauperum levamen. 2 latius: a adiumentum , subsidium — Hilfe, Unterstützung : Dipl. Karlom. (II.) 17 si ... Deo dicatis hominibus nostra -a consolamina prębeamus. Arnold. Lub. Greg. 1,836 se elongatum viderat ab omni -e consolamine . Chron. Worm. p. 186,10 ci…