consiliativus

consiliativus, -a, -um. 1 adi.: a deliberans, considerans — überlegend, erwägend: MLWAlbert. M. eth. MLWcomm. 429 p. 364,71 (ed. W. Kübel. 1968/72) scientia moralis est -aconsiliativa. MLWeth. 6,1,5 p. 402^a,15 electio ... est appetitus -usconsiliativus. 6,2,22 p. 440^a,16 secundum rationem -amconsiliativam. MLWsumm. theol. I 6,26,1,2,4 p. 180,5 (ed. D. Siedler. 1978) qui (sensus cognitionis) est sensus -usconsiliativus et electivus et aestimativus. MLWibid. MLWal. b consultans, consulens — beratend, beschließend: MLWAlbert. M. pol. 3,1^f p. 210^b,23 ‘cui enim potestas’ supple: est ‘communicandi principatu -oconsiliativo (p. 1275^b,19 βουλευτικής) et iudicativo, civem iam dicimus esse’. 4,11^o p. 400^a,15 quod plures de populo ex sorte sint de congregatione -aconsiliativa. MLWibid. MLWal. 2 subst. neutr.: a sensu act.: α quod deliberat, considerat, ratiocinatur — etwas das überlegt, abwägt, plant: MLWAlfan. premn. phys. 41,4 p. 131 practicum ... -umconsiliativum (MLWPG 40,773^B τὸ βουλευτικόν) est determinans operabilibus rectam rationem. MLWAlbert. M. eth. 6,1,3 p. 398^b,31 ratiocinativum ... sive -umconsiliativum una quidem pars est partis animae, quae dicitur rationem habens. MLWpol. 1,9^g p. 79^a,25 ‘servus ... non habet -umconsiliativum’. β potestas consilio habendo destinata, collegium consiliatorum — beratende Instanz, Rat: MLWAlbert. M. pol. 4,11^k p. 398^b,6 ‘ipsi qui domini eius quod est -umconsiliativum’ (p. 1298^b,3 τοῦ βουλεύεσθαι). 6,1^a p. 560^b,26 ‘quae eius, quod -umconsiliativum’ (p. 1316^b,31 τοῦ ... βουλευτικοῦ), supple: sint differentiae MLWeqs. MLWibid. MLWal. b sensu pass. i. quod ex deliberatione pendet — etwas das auf Überlegung beruht: MLWAlbert. M. eth. 6,1,1 p. 392^b,40sq. prudentialia ... omnia -aconsiliativa sunt; -aconsiliativa vero omnia per intensionem ad medium veniunt. Heßler/Poiss