consilians

subst. 1. consilians, -antis. 1 masc.: consiliator — Ratgeber: MLWAnnal. Fuld. II MLWa. 838 ex invidia -iumconsiliantium talem prodisse sententiam. adde: MLWEpist. Worm. I 8 p. 25,26 consilium ... male -iumconsiliantium cum ipsis damnetur. 2 neutr.: a potestas consilio habendo destinata, collegium deliberantium — beratende Instanz, Rat: MLWAlbert. M. pol. 4,11^m p. 399^a,26 quod in democratiis -ansconsilians sit populus dominus. 4,11^r p. 401^a,2 de -econsiliante (p. 1299^a,1 τοῦ βουλευομένον) ... et dominante ... politiae. 6,1^c p. 561^a,26. b actio consultandi — Beratung, das Beraten: MLWAlbert. M. pol. 6,6^z p. 614^a,32 circa -sconsilians (p. 1322^b,37 τὸ ... βουλευόμενον) communium. 2.