considerans

subst. 1. considerans, -antis m. 1 proprie i. qui intuetur — einer der (an)schaut, sieht: a gener.: MLWWett. Gall. 38 timor ... -esconsiderantes invasit. MLWLiutg. Greg. 2 p. 70,8 -busconsiderantibus regionem illam. MLWHelm. chron. 96 p. 189,19 omnis -sconsiderans vultum nativitatis suae in speculo (cf. Vulg. Iac. 1,23). b medic. i. qui inspicit — einer der untersucht: MLWWilh. Salic. chirurg. 4,1 p. 42^b,38 apud omnes -syderantesconsyderantes et inspicientes in istorum membrorum ... incisionibus. 2 translate i. qui (animo) contemplatur, meditatur, deliberat, investigat — einer der (geistig) betrachtet, überlegt, erwägt, nach-, bedenkt, (er)forscht: MLWGodesc. Saxo fragm. p. 38,7 veteris et novi testamenti paginae ... praebent sollerter ac sobrie -busconsiderantibus indicium. MLWManeg. ad Gebeh. 13 p. 335,26 subtilius -busconsiderantibus. MLWGodesc. Aquens. opusc. 5,13 p. 165,6 grave est ..., domina, te -busconsiderantibus et omnipotentiam filii tui perpendentibus MLWeqs. MLWOtto Frising. gest. 1,5 p. 22,11 a tam mutabilitatem naturae quam morae -busconsiderantibus. MLWAlbert. M. top. 4,1,3 p. 360^b,5 -iconsideranti ... statim occurrit, quod MLWeqs. MLWpol. 7,1^b p. 623^b,13 ‘secundum rationem -busconsiderantibus (p. 1323^b,6 σκοπουμένοις) facile conspicabile est.’ al. expressius i. qui scientiam adhibet — einer der Wissen(schaft) anwendet, ausübt: MLWAlbert. M. anim. 2,3,2 p. 98,68 (ed. C. Stroick. 1968) dicimus scientem et non -emconsiderantem esse potentia scientem. p. 99,10 -sconsiderans (p. 417^a,29 θεωρῶν. MLWibid. MLWal. v. et p. 1560,72. 2.