Eintrag · Mittellateinisches Wb.
consensor m.
consensor, -oris m. qui consensu accedit, assensor — einer der zustimmt, sich einverstanden erklärt: 1 in univ.: MLWConc. Karol. III 11,43 (ed. W. Hartmann. 1984) est ... interdicendum ... cunctis fautoribus et electoribus quorumcumque atque -busconsensoribus seu ordinatoribus in gradu ecclesiastico, ut MLWeqs. (inde MLWDecret. Burch. 1,21). MLWChart. Pruss. I 94 (a. 1233) donationum ... factarum ... constituimus nos (sc. ducem) presentibus litteris -emconsensorem. 2 collusor, fautor, complex — einer der gemeinsame Sache macht (mit), Vorschub leistet, Komplize: MLWLex Baiuv. 9,16 ille, qui de manu furis furtivam rem ad custodiendam acciperit, quasi si consentiens (-rconsensor Ad) furi est, ita conponat, sicut MLWeqs. MLWConc. Karol. III 11,68 (ed. W. Hartmann. 1984) si ... de gradu ecclesiastico talibus nuptiis se -emconsensorem vel interventorem manifeste prodiderit, a gradu proprio repellatur (inde MLWRegino syn. caus. 2,156). MLWBerth. (?) annal. MLWa. 1079 p. 323,27 Augustensis aecclesiae praepositum, symoniacum avarissimum, et quo sui erroris non facillime sibi parem -emconsensorem adinvenire nequiverit Heinricus. MLWGerhoh. ad Innoc. p. 213,10 de ... fraudulatoribus, alienatoribus rerum aecclesiasticarum eorumque -busconsensoribus. Antony