Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
consensor m.
consensor , -oris m. qui consensu accedit, assensor — einer der zustimmt, sich einverstanden erklärt : 1 in univ.: Conc. Karol. III 11,43 (ed. W. Hartmann. 1984) est ... interdicendum ... cunctis fautoribus et electoribus quorumcumque atque -bus consensoribus seu ordinatoribus in gradu ecclesiastico, ut eqs. ( inde Decret. Burch. 1,21). Chart. Pruss. I 94 (a. 1233) donationum ... factarum ... constituimus nos (sc. ducem) presentibus litteris -em consensorem . 2 collusor, fautor, complex — einer der gemeinsame Sache macht (mit), Vorschub leistet, Komplize : Lex Baiuv. 9,16 ille, qui de manu fur…