Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
congruenter adv.
adv. congruenter . 1 strictius: a convenienter, competenter , recte — in passender, zutreffender, richtiger Weise ( cf. Gloss. IV 5,32 St.-S. -r congruenter kilimpflicho): α in univ.: Aldh. virg. I 22 de quo (gradu beatitudinis) evangelista ... ita -r congruenter adstipulatur: ‘ eqs. ’ Beda temp. rat. 43,30 -ius congruenterius aetas lunaris a vespertina hora quam aliunde nova computabitur. Godesc. Saxo theol. 7 p. 181,2 cum gratis electos ... ipsa (gratia) liberaverit ..., -r congruenter etiam hoc ipso uno gradu dividuntur electi eqs. Aurel. Reom. mus. 6,3 (Corp. Script. Mus. XXI. 1975) graves…