Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
confuse adv.
adv. confuse , confusim . 1 sine distinctione, commixtim , coniunctim — unterschiedslos, (zusammen)gemischt, vermischt , -eint ( cf. Gloss. IV 221,30 St.-S. -e confuse kimiscto): a in univ.: α gener.: Otto Frising. chron. 4 prol. p. 181,14 non -e confuse , id est non in una persona simul, sed separatim in duabus. β theol. (de haeretica conceptione trinitatis): Hugo Honaug. hom. 2,77,2 ( ArchHistDoctrLitt. 42 [34]. 1967. p. 245; c. 1180) est ... unitas confusa solitudinis unio, qua secundum Sabellium -e confuse dicitur unus et idem ipse pater qui filius. 2,77,3 in Deo trinitate non sunt partes …