Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
confitens subst. m.
subst. 1. confitens , -entis m. qui fatetur, profitetur — einer der bekennt, sich bekennt (zu) : 1 gener.: Otloh. prov. T 35 (ed. W. C. Korfmacher. 1936) -es confitentes ... languoris sui qualitatem ... recipient sanitatem. 2 iur. i. qui affirmat , comprobat — einer der bestätigt, anerkennt : Chart. select . Keutgen 143,9 (a. 1213) si proprius alicuius et proprietatem -s confitens decesserit. 3 eccl.: a spectat ad peccata i. qui confessionem facit — einer der beichtet : Conc. Karol. 35,16 ut ... presbyteri examinent, qualiter -bus confitentibus peccata diiudicent ( Capit. reg. Franc. 306,15. a…