concino

concino -ui, -centurum, -ere 1. (zusammen) erklingen lassen 2. (zusammen-)klingen, erklingen 3. (zusammen, gemeinsam) singen, mitsingen, dazusingen 4. im Einklang singen 5. (zusammen) musizieren — 1. to have sounded (together) 2. to sound (together) 3. to sing (together), to sing with, to sing to 4. to sing in unison 5. to make music (together) 1 (zusammen) erklingen lassen — to have sounded (together) [s.III] LmLCens. 10, 8: deprehendit (sc. Pythagoras) tunc duas chordas concinere id quod est διὰ τεσσάρων, cum earum pondera inter se conlata rationem haberent, quam tria ad quattuor. LmLCens. 13, 1: septemque stellas ... sonitusque varios reddere ..., ut dulcissimam quidem concinant melodian. [s.V] LmLMart. Cap. 9, 921. [s.IX] LmLAurelian. 2, 12: Hi igitur mallei ... diapason in duplo consonantiam concinebant. LmLScol. ench. 2, 112: diapente quidem symphonia eosdem tropos concinit (sim. LmLOrg. Bamb. I 6). al. LmLReg. Prum. 12, 9: Malleus duodecim ponderum ad malleum novem, et malleus octo ponderum ad malleum sex ponderum ... diatessaron consonantiam concinnebant (cf. Boeth. mus. 1, 10 p. 198, 4: diatessaron consonantia iungebatur). [s.X] LmLInch. Uchub. 448. LmLPs.-Odo dial. p. 264a: cum et finis septimi (sc. modi) ad gamma diapason concinat. [s.XI] LmLCompil. Paris. I p. 192: concordantes (sc. voces) diapason concinunt. [s.XIV] LmLHugo Spechtsh. 555 (sim. LmLAnon. Claudifor. 4, 3, 9). [s.XV] LmLFr. Gafur. op. 1, 2. 2 (zusammen-)klingen, erklingen — to sound (together) [s.IV] LmLCalc. 45: Hos igitur concinentes sibi invicem sonos primus dicitur Pythagoras notasse et intellexisse habere aliquam cum numeris germanitatem. LmLFav. Eul. 25, 1: harmonia mundana ... disdiapason symphonia concinit. al. [s.V] LmLMart. Cap. 9, 941: Quorum (sc. sonorum) prior est adquisitus, qui ideo tali nomine nuncupatur, quoniam ... extrinsecus velut adquisitus accedit propter consortium mediae, cui concinere consuevit. LmLMart. Cap. 9, 950: διὰ πασῶν, quod ex omnibus concinit (ad loc.: LmLRemig. Aut. 507, 15: ‚concinit‘ id est consonat). al. [s.VII] LmLIsid. etym. 3, 22, 4: Veteres autem citharam fidiculam vel fidicem nominaverunt, quia tam concinunt inter se chordae eius, quam bene conveniat, inter quos fides sit (inde LmLHier. Mor. 4 p. 20, 13). [s.IX] LmLIoh. Scot. annot. 11, 11: Concinit quippe secundum Pytagoram sol lune et spera soli in dupla comparatione. LmLRemig. Aut. 11, 5. [s.XI][] LmLBerno ton. p. 92b: Differentia quarta ultimae „amen“ sillabae per diapente in finali concinit. (?) LmLGuido reg. 196: Cuius modi symphoniis symphonia concinit. LmLAnon. Lips. p. 156: deponi dicuntur (sc. ptongi quilibet), quando cum inferioribus consonant, elevari autem, quando cum superioribus, id est acutis, concinunt. LmLAnon. Prag. 170: consonum autem (sc. dicimus), cum principali rite canentis voci vel consonat humilius sesquitertio vel altius concinit sesqualtero organalis, vel sesqualtero gravius consonat et sesquitertio altius concinit organali principalis. al. LmLPs.-Guido arithm. p. 56a: in acuto diapason sibi concinentem habet. LmLTheog. Mett. 31, interp. 3 (p. 129b) (sim. LmLUdalsc. 1). [s.XII] LmLTrad. Guid. 9. [s.XIII-XIV] LmLPs.-Mur. summa 2310: Basilica (sc. dyaphonia) est canendi duobus modis melodiam (ed.: melodia) ita, quod unus teneat continue notam unam, que est quasi basis cantus alterius concinentis. LmLPs.-Mur. summa 2374: pars prima notam retinet bineque sequentes concinnunt varie sed prime convenientes. [s.XV] LmLGeorg. Ans. 1, 132. LmLIoh. Tinct. contr. 2, 20, 5: quarum quidem partium tres primo, deinde quatuor ac postremo omnes quinque concinunt. LmLFr. Gafur. theor. 2, 5: diapasondiatessaron observatione fere concinendo custodiemus, qua et diatessaron simplicem concentus observat. al. 3 (zusammen, gemeinsam) singen, mitsingen, dazusingen — to sing (together), to sing with, to sing to [s.V] LmLMart. Cap. 2, 117: quidam dulcis sonus ..., quem Musarum convenientium chorus ... concinebat. LmLMart. Cap. 2, 127: Musae nunc solicanae, nunc concinentes (ad loc.: LmLRemig. Aut. 56, 22: ‚concinentes‘ id est simul canentes). LmLMart. Cap. 2, 213: Musarum carmina concinentum. al. [s.VII] LmLIsid. etym. 7, 12, 28: Concentor autem dicitur, quia consonat: qui autem consonat nec concinit, nec concentor erit (inde LmLVocab. mus. p. 405). al. [s.IX] LmLIoh. Scot. annot. 486, 8: ‚concinentur‘: simul canentur. (sim. LmLRemig. Aut. 486, 8). LmLAurelian. 1, 11: in hoc angelorum choros imitamur, quos sine intermissione Domini laudes concinere traditur. LmLAurelian. 13, 37 p. 147: iuxta initium antiphone versuum modullationem concinere. [s.XI] LmLBerno prol. 12, 26: usque finales simili modo descendamus, ita proti dyapente modulando: ... Tetrardi vero sic concinendo: „Nomen Domini tetragramaton“. LmLBerno ton. p. 114b. al. LmLPs.-Guido form. 7, 8: Praeterea et modorum diversae species non minima praepollent quantitate seu qualitate, dum unus in modum historiae recto et tranquillo feratur cursu; alter vero anfractis saltibus concinatur (inde LmLBart. Ram. 1, 3, 2 p. 55). LmLFrut. brev. 3 p. 37: veluti si senex gravi voce aliquid praecinat, puerulus autem idipsum acuta et aequali voce seni concinat, vel si puer praecinat acuta voce, senex autem idipsum puero concinat graviore. LmLQuaest. mus. 2, 27 p. 98: quidam ita in usu habeant, ut suis notulis ad hoc aptioribus quodcunque melum facile absque littera et colore et notent per eam et concinant. LmLIoh. Cott. mus. 17, 11. [s.XIII] LmLAnon. Lovan. p. 488a. LmLEngelb. Adm. 3, 12, 13: nunquam vel rarissime audiuntur cantores in tercia dyapason cantantes, vel in ea discantum cum aliis inferioribus concinentes. [s.XIV] LmLMarch. pom. 55, 2. LmLHugo Spechtsh. 547: Incipias versus authentos per diapente, / per semitonium diapenteque concine ternum. al. [s.XV] LmLAnon. Claudifor. 4, 7, 11. LmLAnon. Tegerns. I p. 104: In cantus incepcione prima nota protrahenda est, ut cantoris ipsius incepcio a concinentibus unanimiter formetur. LmLTrad. Holl. III 5 p. 36. LmLIoh. Legr. rit. 2, 1, 7, 27: finem ac repetendam per ⋅b⋅ molle concinimus. al. LmLAnon. Mell. 1, 1. LmLTrad. Holl. VI 39, 30. al. LmLConr. Zab. tract. BM 4: ne a simul secum concinentibus discrepet in notis vel in sono suae vocis. al. LmLIoh. Tinct. contr. 2, 22, 2: Super cantum autem figuratum contrapunctus fit, quotiens tenore ... []composito super eum concinitur. al. LmLIoh. Tinct. inv. p. 45: quamvis aliqui ad hoc instrumentum, id est leutum, quaslibet cantilenas ... iocundissime concinant. al. LmLFr. Gafur. theor. 5, 8: Anglici enim concinendo iubilant, cantant Galici, Hyspani ploratus promunt, Germani ululatus. al. LmLHerb. Tr. 1, 5 p. 30: cum concinentium choro intersum. LmLHerb. Tr. 3, 3 p. 70: Arioni suavissime concinenti. al. LmLMich. Keinsp. 4, 10. 4 im Einklang singen — to sing in unison [s.XI] LmLGuido micr. 18, 35: Item cum occursus fit tono, diutinus fit tenor finis, ut ei et partim subsequatur (sc. organum) et partim concinatur. 5 (zusammen) musizieren — to make music (together) [s.XV] LmLIoh. Tinct. eff. 18, 16: illic cantores, illic tibicines, illic tympanistae, illic organistae, illic cytharedi, illic fistulae, illic tubae adeo melodiose concinentes. LmLFr. Gafur. theor. 1, 5: Nec tamen omnes, qui instrumentis concinunt, carent scientia musices.