Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
conciliatio f.
conciliatio , -onis f. 1 proprie: a gener.: α coniunctio (arta), unanimitas — (enge) Bindung, Übereinstimmung : Albert. M. eth. 9,2,4 p. 576 a ,6 -o conciliatio ... quaedam cordium est et unitas consensus concordia. β placatio, reconciliatio — Aussöhnung, Versöhnlichkeit : Hugeb. Willib. 4 p. 95,16 pax multa fuit et -o conciliatio inter Sarracinis et Grecis. Wynneb. 9 p. 114,5 mihi predistinatum iter ad pergendum de hoc seculo cum licentia et -e conciliatione concedite. Wolfher. Godeh. I 35 p. 193,41 inceptae iam sepius -i conciliationi ... inniti studebat archiepiscopus. b iur. i. q. conventi…