complanto

complanto (conp-), -avi, -atum, -arecomplantare. 1 proprie MLWi. q. plantare, (con)serere, colere — an-, bepflanzen, anlegen (de vineis novalibus): MLWDipl. Karoli M. 307 p. 464,3 (spur. MLWs. XI.²) vineas ad con-andumconplantandum, ortos faciendum. MLWChart. archiep. Magd. 311 p. 394,21 partem montis ... vinetis -andamcomplantandam (p. 395,12. 441 qui [mansus] ... con-andisconplantandis v. videbatur accommodus). 2 translate: a ingenerare — einpflanzen, anerschaffen: MLWLamb. mus. quadr. p. 251^b,5 in arbore unam nature virtutem multarum vegetivam propagitum -vitcomplantavit. b pass. c. sensu conformandi MLWi. q. coalescere, unum fieri — zusammenwachsen, eins werden (loci spectant ad Vulg. Rom. 6,5; cf. MLWGloss. II 130,71 St.-S. con-ticonplantati epanpilidota): MLWGerhoh. psalm. 33,2 p. 206,10 in spe futurae complantationis, qua -bunturcomplantabuntur similitudini resurrectionis eius (Christi), qui nunc digne sumunt corpus ... ipsius (MLWAntichr. 2,36 p. 270,18 duo testamenta nos MLWs. mortis eius docent -aricomplantari deberi. MLWElis. Schon. vis. 3,31 p. 87,23 apostoli ... verbum incarnatum vicinius contemplantes proxime MLWs. eius -ticomplantati sunt). MLWal.