communicans

adi. communicans, -antis. 1 simul oriens — gleichzeitig auftretend: MLWWalth. Agil. med. 128 species compositionis febrium sunt tres: intrans, coalternata et -scommunicans. MLWibid. iterum. 2 coniungens — verbindend: MLWAlbert. M. animal. 1,470 locus apostematis ... dicitur -scommunicans (p. 493^b,7 κοινόν) sive medius inter pectus et supremam partem colli. MLWibid. MLWal. 3 congruens — übereinstimmend: a philos.: MLWAlbert. M. metaph. 11,1,14 p. 480,17sq. (ed. B. Geyer. 1964) quae (analogia) complectitur causas ... -escommunicantes in materia ... et non -escommunicantes (MLWsim. 11,1,14^capit.). b math. MLWi. q. (secundum quantitatem communem) conveniens — (hinsichtlich einer gemeinsamen Größe) entsprechend: MLWAlbert. M. lin. 2 p. 466^b,12 ut una linea indivisibilis in comparatione ad aliam indivisibilem dicatur rationalis vel muta vel ... -scommunicans vel incommunicans. 3 p. 470^a,12 -escommunicantes ... et commensurabiles lineae potentia dicuntur. MLWal. MLWmetaph. 1,2,3 p. 20,79 (ed. B. Geyer. 1960. 1964) omnium duarum quantitatum -iumcommunicantium proportio ... est tamquam proportio numeri ad numerum. 10,1,4 p. 436,48. v. et p. 999,65.