communicans

subst. 1. communicans, -antis m. 1 particeps — Teilnehmer, Partner: a philos.: MLWAlbert. M. eth. 9,1,2 p. 562^b, 12 de pari consensu contrahentium et -iumcommunicantium. MLWpol. 1,1^o p. 11^b,11 tali (sc. viciniae) communicatione -escommunicantes. 4,2^e p. 328^a,18sqq. secundum aequalitates -iumcommunicantium ... differre ... iura communicationum: aliis ... utuntur -escommunicantes in equis MLWeqs. MLWibid. MLWal. b eccl. MLWi. q. particeps eucharistiae — Abendmahlsteilnehmer, Kommunikant: MLWGodesc. Saxo theol. 23 p. 331,13 filius, qui -escommunicantes vivificat. MLWLiber ordin. Rhenaug. p. 50,26 pax ... a -buscommunicantibus ... recipitur. MLWCaes. Heist. mirac. II 1,23 p. 47,18 -buscommunicantibus dicitur: ‘MLWeqs.’ MLWal. 2 qui conversatur, socius — einer der Umgang hat, Gefährte: MLWEpist. Col. 10 p. 254,31 -escommunicantes eis (archiepiscopis depositis) omnes abici de ecclesia. 2.