Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
communicans subst. m.
subst. 1. communicans , -antis m. 1 particeps — Teilnehmer , Partner : a philos.: Albert. M. eth. 9,1,2 p. 562 b , 12 de pari consensu contrahentium et -ium communicantium . pol. 1,1 o p. 11 b ,11 tali (sc. viciniae) communicatione -es communicantes . 4,2 e p. 328 a ,18sqq. secundum aequalitates -ium communicantium ... differre ... iura communicationum : aliis ... utuntur -es communicantes in equis eqs. ibid. al. b eccl. i. q. particeps eucharistiae — Abendmahlsteilnehmer, Kommunikant : Godesc. Saxo theol. 23 p. 331,13 filius, qui -es communicantes vivificat. Liber ordin. Rhenaug. p. 50,26 pax…