communicabilis

communicabilis, -e. 1 adi.: a qui communicari vel transferri potest — mitteilbar, übertragbar: MLWEkkeb. Schon. cath. 11,9 si ... corpus Christi -ecommunicabile hominibus non est. MLWChart. Naumb. 398 p. 359,40 opus bonum ..., quanto ... est ... -iuscommunicabilius, tanto ... elucet gratius. MLWBerth. Ratisb. serm. 6 p. 37,36 Deus est bonum indeficiens et ideo -ecommunicabile. MLWAlbert. M. cael. hier. 6,2 p. 140^a,12 divinae magnificentiae est communicare creaturae, quidquid -ecommunicabile est sibi. MLWanimal. 11,57 quod ... exit per divisionem de potestate generis, -ecommunicabile est multis. MLWmetaph. 7,5,5 p. 381,34 (ed. B. Geyer. 1964) omnis forma de se -iscommunicabilis est. MLWibid. MLWal. b communioni idoneus — umgänglich: MLWBernold. Const. libell. VII 2,5 resipiscas teque nobis -emcommunicabilem restituas. 2 MLWsubst. neutr.: quod communicari potest — Mitteilbares: MLWAlbert. M. bon. 572 p. 304,76 cum ... iustitia sit circa -iacommunicabilia distributione et directione voluntatis MLWeqs. MLWcael. hier. 6,2 p. 140^a,14 cognitio angelorum est de -buscommunicabilibus creaturae. MLWibid. MLWal. Erb