commisceo

commisceo et commisco -miscui, -mixtum, -ere 1. (zu einem Zusammenklang) verschmelzen 2. vermischen (in Bezug auf unterschiedliche Intervallspecies, die zu verschiedenen Kirchentonarten gehören) — 1. to blend together (into one simultaneous sonority) 2. to mix (with reference to different species of an interval, which belong to different modes) 1 (zu einem Zusammenklang) verschmelzen — to blend together (into one simultaneous sonority) [s.XIII] LmLLambertus p. 260a: quidam sonus gravis cum acuto commixtus (inde LmLTrad. Holl. VI 17, 5). [s.XV] LmLGeorg. Ans. 2, 7. LmLGeorg. Ans. 2, 10: quotiens emissa voce quadam eodem in tempore fertur altera distans diapason intervallo aut diapente vel diatessaron, ut ambe concordes promoveant auditum commixte quasi una. LmLIoh. Legr. rit. 1, pr. 15: commiscere voces et, ut aiunt vulgo, simplex contrapunctum. LmLIoh. Legr. rit. 2, 3, 1, 1 - 2, 3, 3, 1. LmLIoh. Legr. rit. 2, 3, 2, 3: Nulla enim est inter simplicem ecclesiae cantum et commixtas voces sive contrapunctum differentia, nisi quod ibi multi canunt unum et idem, hic vero quidam in gravibus vocibus et quidam in acutis aut superacutis diversa tonantes nulla nihilominus se vocum discordia conturbant. LmLIoh. Legr. rit. 2, 3, 11, 4 - 2, 3, 12, 7. LmLFr. Gafur. theor. 2, 4. LmLGuill. Pod. 1, 15: Dissone vero, que sibi ipsis natura prohibente coherere commiscerique non possunt. LmLGuill. Pod. 3, 27. LmLFr. Gafur. pract. 3, 9. 2 vermischen (in Bezug auf unterschiedliche Intervallspecies, die zu verschiedenen Kirchentonarten gehören) — to mix (with reference to different species of an interval, which belong to different modes) [s.XIV] LmLMarch. luc. 11, 4, 227: commixta (sc. species), cui additur alia species vel minus; secundum illud, quod additur, competit proprie alteri tono et non illi, cui additur, et, et tunc talis additio commixta dicitur ... Hec species primi commiscitur sexto. eqs. [s.XV] LmLNicol. Cap. p. 324 (cf. March. luc. 11, 4, 51). LmLUgol. Urb. 1, 63, 6. LmLUgol. Urb. 1, 63, 11: Potest enim uniuscuiusque tropi cum alterius cuiuscumque specie unaquaeque species commisceri (inde LmLCompend. mus. 143). LmLUgol. Urb. 1, 129, 6-8. LmLUgol. Urb. 1, 131, 1: De diapason protho impertinente eidem commixto. eqs. LmLGeorg. Ans. 3, []118: Quod si evenerit, ut autenticus quispiam trium tonorum quantitate descenderit a finali sua, commixtus dicitur; descensum enim alterius attingit quam sui lateralis. eqs. LmLIoh. Legr. rit. 2, 1, 6, 27: omnes (sc. cantus) enim paucis aut nullis exceptis commixti sunt, hoc est, tam ex suis propriis diatessaron ac diapente speciebus quam ex alienis compacti (inde LmLNicol. Burt. 1, 26, 159). LmLIoh. Tinct. nat. 14, 2 - 15, 4. LmLIoh. Tinct. nat. 16, 4: Unde haec antiphona (sc. Nos qui vivimus) octavi toni erit iudicanda, commixti tamen sexto propter tertiam speciem diatessaron per ⋅b⋅ molle a ⋅b⋅fa⋅♮⋅mi acuto in ⋅F⋅faut grave ad evitandum tritonum descendentem ipsi sexto regulariter assignatam. LmLIoh. Tinct. nat. 17, 1. LmLIoh. Tinct. nat. 17, 4. LmLIoh. Tinct. nat. 18, 3. LmLFr. Gafur. pract. 1, 7: quod potissime Ambrosiani nostri in ecclesiasticis observant modis, quum quintum ipsum et septimum commutatione ⋅♮⋅ durae qualitatis in ⋅b⋅ mollem tanquam diapentes vel diatessaron specie commixtos modulari solent. LmLFr. Gafur. pract. 1, 14. v. cantus commixtus, motus commixtus, principium commixtum, species commixta, tonus commixtus, tropus commixtusadi.