Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
commaculo
commaculo (conm-, coma-) , -avi, -atum , -are commaculare . 1 (vitiis) maculare, polluere, contaminare — (mit Sünden) beflecken, besudeln, schänden : a strictius: α in univ.: Aldh. ad Acirc. 86,7 disrumpens foedera pacis ... -are commaculare ( con- conmaculare var. l. ) domum. Cand. Fuld. Eigil. II 17,86 neu nos -ent commaculent spurcae contagia vitae. Bernh. Const. can. 41 p. 511,22 cum eis (peccatoribus) conversando non -amur commaculamur . Chart. Austr. sup. I V add. 5 p. 555,26 ecclesiam ..., quam coma-asti comaculasti . Honor. August. gemm. 1,170 si episcopus ... ad haeresim mutatur, tota…