Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
colonarius
colonarius (-nor-) , -a, -um . 1 adi.: qui colonorum est — Kolonen- : a conditioni colonorum subiectus — dem Kolonenstand angehörig : Lex Raet. Cur. 4,20 (ed. E. Meyer-Marthaler. 1959) de -a colonaria familia. b colonis destinatus vel vigens — für Kolonen bestimmt, gültig : α in univ.: Gerhoh. aedif. 12 (26) p. 155,15 si qui ... supra -am colonariam conditionem erant ministeriales. v. et supra p. 453,8. β spectat ad agricolas censuales: Chart. Brixin. 80 (a. 1231) terram ... incultam ... iure -o colonario ... recepimus ( Chart. Wetzlar. I 62 p. 20,18 ius -um colonarium , quod ... in ... mansis…