colonarius

colonarius (-nor-), -a, -um. 1 adi.: qui colonorum est — Kolonen-: a conditioni colonorum subiectus — dem Kolonenstand angehörig: MLWLex Raet. Cur. 4,20 (ed. E. Meyer-Marthaler. 1959) de -acolonaria familia. b colonis destinatus vel vigens — für Kolonen bestimmt, gültig: α in univ.: MLWGerhoh. aedif. 12 (26) p. 155,15 si qui ... supra -amcolonariam conditionem erant ministeriales. v. et supra p. 453,8. β spectat ad agricolas censuales: MLWChart. Brixin. 80 (a. 1231) terram ... incultam ... iure -ocolonario ... recepimus (MLWChart. Wetzlar. I 62 p. 20,18 ius -umcolonarium, quod ... in ... mansis ... habere noscuntur. MLWChart. ord. Teut. [Thur.] 236 p. 186,12 coloni bonorum, de quibus census solvitur ... MLWi. hereditario sive -ocolonario. MLWal. [‘Baumannsrecht’; de re v. p. 885,42]). MLWChart. Basil. B 115 bona ... concessi per xix annos modo -ocolonario excolenda. de solutionibus: MLWChart. Stab. 308 (a. 1221) de omni iure -noriocolonorio (sic?) ... persolvendo. MLWChart. Wetzlar. II 36 secundum quod ius -umcolonarium ... in valore poterit estimari. 2 subst. masc.: agricola (qui libere institui vel destitui potest), colonus — Kolone, ‘Baumann’: MLWCod. Wang. Trident. 73 p. 167,9 (a. 1208) exceptis ... -iscolonariis et ascititiis. remissius: MLWChart. Walkenr. 64 (c. 1206) Reinardus miles et -uscolonarius. Pape