Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
claudicor
claudicor , -ari (l. 45sq). 1 proprie: a strictius i. q. claudum esse — lahm sein, hinken ( cf. Gloss. I 440,23 St.-S. -atis claudicatis [ clad- cladicor b. c ] vuanchot vel hinchet. al. ): α spectat ad homines: Lex Baiuv. 5,8 capit. p. 219 si plagatum fuerit, ut -etur claudicetur . Vita Desid. Vienn. 11 cum ... -retur claudicaretur assidue. Einh. Karol. 22 p. 27,6 quod ... ad extremum etiam uno pede -ret claudicaret . Hildeg. scivias 2,6 p. 545 A qui (sacerdotes) in aliquo membrorum suorum debilitate -ant claudicant . al. β spectat ad bestias: Conc. Karol. 38,42 animalibus languentibus -antib…