Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
civitatensis
civitatensis , -e . I adi. : A qui civitatis est, urbanus — zur Stadt gehörig, städtisch, Stadt- : 1 gener.: a in civitate exsistens vel habitans — in der Stadt befindlich oder ansässig : Chron. Reinh. a. 1198 p. 560,38 -em civitatensem fluvium ... ab opido reiecit. a. 1199 p. 561,43 -em civitatensem ... intra muros vallavit episcopum. Chart. Salem. 530 clerus dyocesanus et -is civitatensis . Annal . Prag. II a. 1279 p. 196,17 tam claustralium quam secularium tam -ium civitatensium clericorum. b cultus — kultiviert : Conr. Mur. summ. p. 157,22 (ed. W. Kronbichler. 1968) clemens, civilis, -is c…