causativus

causativus, -a, -um. 1 sensu act.: a strictius: α efficiens, causans — bewirkend, verursachend: MLWAlbert. M. sens. 2,6 p. 56^b,1 calidum ... -umcausativum est saporum cum humido aqueo. MLWintellect. 1,1,5 p. 485^a,31 haec essentia est ... intellectualis, -acausativa, motiva. MLWeth. 7,1,5 p. 476^b,10 vinum est erroris et ignorantiae -umcausativum. MLWal. MLWpol. 6,6^p p. 611^a,8 intendere talibus videtur esse crudele ... et -umcausativum inimicitiarum. β producens, procreans — hervorbringend, erschaffend: MLWAlbert. M. caus. univ. 2,2,17 p. 503^b,8 causae ... primae virtus -acausativa est et praeparativa omnium (MLWmetaph. 1,4,10 p. 61,13 [ed. B. Geyer. 1960] lumen p. MLWc. -umcausativum est omnis esse). MLWeuch. 6,2,2,19 p. 395^a,3 noster ... intellectus est ... receptivus et ... non est rerum -uscausativus, sed potius a rebus causatus. MLWsumm. theol. II 1,3,3,1 p. 23^b,46 primum principium -umcausativum et productivum est multitudinis. b latius MLWi. q. ad causam spectans — ursächlich, kausal: MLWAlbert. M. praedicab. 4,1 p. 56^a,45 in quantum sunt ea, quae sunt relativa, per aliquam relationem, quae in ipsis est -acausativa. 2 sensu pass. MLWi. q. ex causa captus, ortus — kausal abhängig, entstanden: MLWHugo Honaug. div. 15,5 (MLWArchHistDoctrLitt. 37. 1962. p. 140) ‘prior’ indicat spiritum ut -umcausativum filii secundum ‘a filio’. 18,17 (ibid. p. 148) ‘-umcausativum esse’, quod filio convenit et spiritui, quorum uterque ex causa est.