Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
causativus
causativus , -a, -um . 1 sensu act.: a strictius: α efficiens, causans — bewirkend, verursachend : MLW Albert. M. sens. 2,6 p. 56 b ,1 calidum ... -um causativum est saporum cum humido aqueo. MLW intellect. 1,1,5 p. 485 a ,31 haec essentia est ... intellectualis , -a causativa , motiva. MLW eth. 7,1,5 p. 476 b ,10 vinum est erroris et ignorantiae -um causativum . MLW al. MLW pol. 6,6 p p. 611 a ,8 intendere talibus videtur esse crudele ... et -um causativum inimicitiarum. β producens, procreans — hervorbringend, erschaffend : MLW Albert. M. caus. univ. 2,2,17 p. 503 b ,8 causae ... primae virt…