Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
causalis
1. causalis , -e . 1 de principio, ortu: a primordialis — ursprünglich : α de Deo: Gerhoh. (?) tract. II 39 ( ArchHistDoctrLitt . 32. 1965. p. 158) hec (divinitas) est ... principalis forma et ... causa -issima causalissima omnium ( Conr. Mur. summ. 6,2 p. 431,16). β de exemplari (quasi seminali) futurorum ( cf. M. Wengel, Die Lehre von den rationes seminales bei Albert d. Gr. Diss. Würzburg. 1937. p. 9): Albert . M. summ. creat. I 4,72,2,3 p. 746 a ,17 sunt ... praecipue reptilia ..., quae non oportuit primo cum aliis in speciebus propriis fieri, sed tantum in -bus causalibus rationibus suis.…