Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
carnaliter adv.
adv. carnaliter . 1 corporaliter — körperlich, dem Leibe nach : Willib. Bonif. 8 p. 54,15 ut ... amisum -r carnaliter dolerent. Thietm. chron. 4,70 moritur -r carnaliter , qui sanctis Dei servire neglexit spiritualiter. corpore vivo — bei lebendigem Leibe : Unibos 161,4 (ed. K. Langosch, Waltharius, Ruodlieb, Märchenepen . 1956. p. 292) mactaberis -r carnaliter . ratione victus corporis — in Hinblick auf das leibliche Wohl : Capit. reg. Franc. 102,2 -r carnaliter et spiritualiter ministrare. 2 ratione originis — der Geburt nach : Form. Marculfi suppl. 4 domina ... mihi -r carnaliter genetricae…