Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
burgstall m.
burgstall , m. und n. locus arcis, belegenheit der burg, burghügel, auch burg selbst: vil guot was der burcstal, sô was er zwelf huoben wît. eʒ was ein sinweller stein, dâ niender bühel ane schein, eben sam er wære gedrân. Er. 7833 ; zwischen der Elbe und dem mer stênt niender beʒʒer burcstal. Bit. 13330 ; daʒ burcstal ze Tegervelt. Neugart n o . 1000 ( a. 1269); Rör daʒ burgstal und Bissingen daʒ dorf. mon. Zoller. n o 294 ( a. 1342); unser wisa und ekker und riutina, die ze Rör an daʒ burgstal stôʒent. n o 299 ( a. 1343); das schlosz mit seinem burgstal graben wigern acker matten reben holz …