Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
buohhila sw. f.
sw. f., mhd. büechel, nhd. büchel, buchel.
bochillun: nom. pl. Gl 2,686,18 (Schlettst., 12. Jh.).
Buchecker: nux est generale omnium pomorum durius corium extrinsecus habentium. eius species sunt amigdalę mandilun. auellanę nespelun. castaneę cistinnun. glandes bochillun [zu: nam nuces generaliter dicuntur omnia tecta corio duriore: ut avellanae, amygdalae, iuglandes, castaneae ..., Serv. zu Verg., E. II, 52].
Vgl. Marzell, Wb. 2,418.