Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bunre mfrk. st. n.
mfrk. st. n., nhd. dial. rhein. bunder m. Rhein. Wb. 1,1127; mnl. bonder n.; vgl. mlat. bonnarium u. v. Wartburg, Et. Wb. 1,465 ff.
bunre: nom. sg. Gl 3,380,44 (Jd).
ein Ackermaß, nach den Angaben für rhein. bunder u. mnl. bonder wohl etwa in der Größe eines Hektars: bonuarium (vgl. Duc. s. v.).