Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
bunre mfrk. st. n.
bunre mfrk. st. n. , nhd. dial. rhein. bunder m. Rhein. Wb. 1,1127 ; mnl. bonder n. ; vgl. mlat. bonnarium u. v. Wartburg, Et. Wb. 1,465 ff. bunre: nom. sg. Gl 3,380,44 ( Jd ). ein Ackermaß, nach den Angaben für rhein. bunder u. mnl. bonder wohl etwa in der Größe eines Hektars: bonuarium ( vgl. Duc. s. v. ).