Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bulkunna sw. f.
sw. f. — Graff III, 108.
pul-, pol-chunun: dat. pl. Gl 2,464,56 (clm 14 395, Paris. nouv. acqu. 241, Augsb., beide 11. Jh.).
Buckel, gewölbter Knopf, als Gürtelverzierung: plehun polchunun [fulgentia] bullis [cingula, Prud., Psych. 475].
Vgl. bolka sw. f., bleh st. n.