lautwandel 53 Wörterbücher · 2,7 Mio. Artikel
Wildcard · " Volltext

Aggregat · alle Wörterbücher

Bräk

nur Dial. · 4 Wörterbücher mit Anchor-Eintrag

MeckWB
Anchors
4 in 4 Wb.
Sprachstufen
1 von 16
Verweise rein
3
Verweise raus
2

Eintrag · Mecklenburgisches Wb.

Bräk f.

Bd. 1, Sp. 1085
Wossidia Bräk f. Bruch: dat kriggt bald de Bräk Sta.
43 Zeichen · 2 Sätze

Lautwandel-Kette

Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart

Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.

  1. modern
    Dialekt
    Bräkf.

    Mecklenburgisches Wb. · +3 Parallelbelege

    Bräk f. Bruch: dat kriggt bald de Bräk Sta.

Verweisungsnetz

5 Knoten, 3 Kanten

Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen

1-Hop 2-Hop
Filter:
Kompositum 1 Sackgasse 4

Wortbildung

Komposita & Ableitungen mit braek

26 Bildungen · 19 Erstglied · 0 Zweitglied · 7 Ableitungen

braek‑ als Erstglied (19 von 19)

Bräkarwten

MeckWB

Bräkarwten f. Pl. durchgeschlagene Erbsen Ro Ribn .

Braekeleer

Meyers

brake·leer

Braekeleer (spr. brāk-), Ferdinand de, belg. Maler, geb. 12. Febr. 1792 in Antwerpen, gest. daselbst 16. Mai 1883, begab sich nach vollendet…

bräken

RhWBN

bra·ken

bräken in opbrEkən Rees-Brünen schw.: aufstossen, rülpsen.

Bräkendal

MeckWB

braeken·dal

Bräkendal m. stürmischer Draufgänger, der bei gestaltender Arbeit mehr niederreißt als schafft Ha Red ; Ma Rempl ; Schw; De olle Dokter Brek…

bräkenvull

MeckWB

bräkenvull so voll, daß die Dielen fast brechen Wa.

Bräker

MeckWB

bra·ker

Bräker m. toller Mensch, Draufgänger Ha Witt ; Ro Gres ; Klock; Sta Strel ; Wa Dobb; Mall; Mi 11 b ; dat is 'n Hamburger Bräker Ro Warn ; de…

Bräker, Ulr

DWBQVZ

Bräker, Ulr. *1735 Näbis/Toggenburg †1798 Wattwil.

bräkig

MeckWB

bräkig Adj. zu bräken halsbrecherisch: dat geiht so bräkig bargan Pa Dobb ; Voss int Lock, dat wir 'n bräkigen Danz wild, toll Ro Jenn ; he …

Bräkisen

MeckWB

braek·isen

Bräkisen n. Brecheisen; iron. für die Nadel des Schneiders Wa. Mnd. brekîsen n. Me. 1, 514.

Bräkkül

MeckWB

braek·kuel

Bräkkül f. Reibekeule, mit der die gekochten Kartoffeln zerkleinert werden Blume 72; s. Bräktüffel. Syn.: Pump-, Stampkül; Tüffelbräker.

Bräkstang'

MeckWBN

braek·stang

Wossidia MeckWB Bräkstang' f. ironisch für die Nadel des Schneiders Wo. Sa.

Bräktüft

MeckWB

Bräktüft Pl. -tüften f. gekochte und dann mit der Reibekeule zerstampfte oder durch den Durchschlag getriebene Kartoffeln, die mit Milch und…

Bräkung

MeckWB

braek·ung

Bräkung f. Abbruch, Zerstörung; a. Spr.: 'umme de brekinge des huses' (Ma 1372) UB. 18, 182.

Ableitungen von braek (7 von 7)

entbräken

MeckWB

entbräken 1. fehlen, mangeln: 'wert over, dat us in der losinghe untbreke dre dusent mark edder min' (Wi 1352) UB. 13, 238; 'enbrikt en in d…

Gebräk

MeckWB

Gebräk n. Gebrechen Mi 25 b 1. Mangel, Fehler: 'Einm andern jederman uprcket syn gebreck' Laur. Schg. 1, 174; 2, 369. 2. Körperschaden, Kra…

gebräken

MeckWB

gebräken a. Spr. brechen: 'were id, dat ienich man user manne use leyde (Geleit) an en ghebreke' (Ro 1385) UB. 20, 334.

unbräklich

MeckWB

unbräklich unzerbrechlich, unbrechbar; in a. Spr. formelhaft: 'alle desse ... stʉcke ... hebbe wy ... gheløvet ... stede, vast unde umbrekel…

verbräken

MeckWBN

Wossidia MeckWB verbräken 3. verbrechen: dat hett dei anner verbraken Wa. 4. brechen in der Rda.: dei hett ok nicks in de Melk verbraken leb…

verbräklich

MeckWB

verbräklich in der Zs. unverbräklich .

Verbräkung

MeckWB

Verbräkung a. Spr. Vörbrekinge f. Verbrechen, Vergehen: 'eine verbrechung oder missethat begehen' (1573) Erbvertrag C 1 b ; 'so offt die ver…